در بسته

فصل دوم

سيتا در حاليكه كوزه سفالي را  روي سرش محكم گرفته بود  و با سرعت مي دويد فرياد زد:  هي، ماليني، صبر كن"

ماليني در حاليكه به راهش ادامه مي داد گفت " عجله كن. تنبل" ماليني  دختر بلند قدي بود و  17 ساله به نظر مي رسيد. او دقيقاً يك سال از سيتا بزرگتر بود .

سيتا كه از ماليني عقب مانده بود، لب جوي به او رسيد. جوي باريكي از آب كه خانه هاي آن طرف را از محله سيتا جدا مي كرد. ديوارهاي بلند كنار جوي، عمارت زيبايي را حلقه كرده بود و مانع مي شد تا سيتا و ماليني داخل عمارت را ببينند. ماليني در حاليكه  با سر به طرف ديوار اشاره مي كرد پرسيد " فكر مي كني داخل خانه چه شكلي است ؟ "

سيتا در حاليكه دهانه كوزه اش را داخل آب گذاشته بود تا پر شود جواب داد: « من چند بار وقتي عمه ميخواست لباسهايشان را براي شستن بياورد، داخل خانه را ديده ام. سطح زمين چمن كاري است و باغچه ها پر از گل "  بعد در حاليكه سعي ميكرد شگفتي خود را از  نماي آجركاري عمارت و ديوارهاي سرخ آن نشان دهد، ادامه داد: " شيشه  پنجره ها آبي است، مثل رنگ آسمان "

سيتا و ماليني در حاليكه كوزه هاي آب روي سرشان بود، آرام آرام به خانه هايشان بر مي گشتند . وقتي به نزديكي خانه سيتا رسيدند، ماليني لحظه اي مكث كرده و گفت: " سس، آنها دارند در مورد تو گپ مي زنند" دخترها كوزه هايشان را به آرامي بدون اينكه صدايي توليد كنند  روي زمين گذاشتند .سيتا به در نزديك شده و در حاليكه سعي ميكرد به در نخورد، شكاف در حياط به درون خانه چشم دوخت. ماليني هم همين كار را كرد. لايه نازك چوب و آهن در مانع ازين نمي شد كه صداي پدر سيتا به خوبي شنيده نشود: "  وصلت   خوب و شايسته اي  خواهد بود"  مادربزرگ ،در حاليكه همه اعضاي خانواده دور هم جمع شده بودند تأكيد كرد: " او بچه باهوشي است. درس خوانده است و آنها جهيزيه هم نمي خواهند."

سيتا و ماليني با شنيدن اين حرفها به همديگر خيره شده و صورتشان گل انداخت. هيجاني زايد الوصف وجودشان را گرفته بود. هر دو دختر به سختي جلو خنده شان را گرفته بودند. ظاهراً اينده سيتا ترسيم شده بود. ستاره بخت سيتا درخشيده بود و همه چيز دلالت بر وصلت سيتا با آن پسر مي كرد. به زودي سيتا عروس مي شد.

پس از ان روز كه سيتا تصميم خانواده در مورد  ازدواج خودبا آن پسر را اتفاقي شنيد،  سراپا گوش شده بود و به دقت به همه حرفها گوش مي داد. او  كاملاً متوجه  حرفهاي بزرگان خانواده بود تا  تاريخ ازدواج و ساير حرفهاي ريز و درشت مراسم عروسي خود را بداند. بعضي وقتها هم از دوستان صميمي اش مي خواست تا در اين مورد برايش جاسوسي كنند. اما آنها هرگز اين حرف سيتا را جدي نمي گرفتند و حتي اگر حرف جديدي هم بدست مي اورند، آن را به شوخي مي گرفتند. سيتا نگران روز عروسي بود، اينكه چكار كند تا جذاب تر و مقبول تر به نظر برسد و خود را بالغ تر و پخته تر نشان دهد. كار او شده بود خيالبافي و فكر كردن در مورد جواهرات و ساري هايي كه به عنوان هديه عروسي به او تحفه خواهند داد. از تصور خود در لباس و آرايش عروس صورتش غرق خنده و هيجان مي شد.

 بالاخره، يك روز بعدازظهر مادر و مادر بزرگ سيتا او را با خود به خياطي محل بردند تا  خياط اندازه اش را  بگيرد، مادر سيتا مي خواست برايش يك بلوز و دامن بخرد.  صورت مادر سيتا غرق شادي بود اما در عين حال سعي مي كرد خود را خونسرد و بي خيال نشان دهد هرچند در اين كار كمتر موفق مي شد. سيتا مي فهميد كه مادرش چيزي را از او پنهان مي كند. به همين خاطر از مادرش پرسيد:« چي شده مادر ( Amma) مي خواهي چيزي به من بگويي؟»

مادر او، (شاكونتالا) نوزادش را به سينه چسبانده و  با صدايي ارام گفت: « ما براي عروسي  تو پسري را انتخاب كرده ايم سيتا. او پسر خوبيست و از خانواده خوبي هم هست. شايد تو او را به خاطر بياوري- (كيلاس).  چند ماه قبل به ديدن آنها رفته بوديم . سيتا بي حركت به طرف مادرش نگاه كرد .  خون به صورتش دويده بود و  از خجالت سرخ شده بود. احساس كرد كه قلبش به شدت مي تپد و صداي ضربان قلبش را همگي مي شنوند. او به خوبي كيلاس را به خاطر مي آورد. كيلاس پسر دوست صميمي پدرش بود. و چندين بار وقتي با خانواده اش به ديدن آنها رفته بودند، كيلاس را ديده بود. آنها با هم بازي كرده و  كيلاس او را با بچه هاي ديگر محله شان هم آشنا كرده بود. از نظر سيتا ، كيلاس بچه بسيار باهوشي بود  چون وقتي قايم موشك بازي مي كردند و بچه هاي ديگر نمي توانستند او را پيدا كنند، كيلاس به راحتي مخفي گاهش را پيدا مي كرد. حتي جادوگري هم بلد بود و مي توانست هر چيزي را هم بخواند ، حتي كلمات انگليسي را. كيلاس 5 سال از او بزرگتر بود و به مكتب هم مي رفت.

مردهاي خانواده كيلاس همگي با سواد بودند و  با وجوديكه هر دو خانواده از يك طبقه اجتماعي بودند، اما شرايط زندگي خانواده كيلاس  بهتر از خانواده سيتا بود. در طي سالها،  اين دو خانواده چندين بار در وقت نيازمندي به هم كمك كرده بودند و پدر (رنگا) و ( كيلاس) به پاس اين خدمات، به پدر سيتا كمك كرده بود تا بتواند دربان هوتل ستاره هند شود،  شغل پردرآمدي كه پدر سيتا در عمر خود هرگز مثل آن را نداشت. با وجوديكه از آخرين ديدار آنها ماه ها مي گذشت، اما سيتا به خاطر مي آورد كه كيلاس بسيار زيبا و خوش صورت بود. حتي دختران هم به پاي زيبايي او نمي رسيدند.

مادربزرگ سيتا نخ كلفت پنبه اي را به دور بازوي سيتا گرفت و روي آن علامت زد. سپس شانه سيتا را گرفته و روي او را برگرداند و با همان نخ دوباره از گردن تا كمر سيتا را اندازه گرفت. هر بار كه مادر بزرگ اندازه سيتا را مي گرفت از بزرگ شدن او حرف مي زد. " اما تو هيچوقت به اندازه كافي غذا نمي خوري" و در حاليكه لبخندي بر لب داشت ادامه داد: "  پدر  و مادر تو به اندازه كافي كار ميكنند تا خرج غذاي مناسب تو را فراهم كنند . چرا خوب نميخوري دختر تا بيشتر رشد كني"

سيتا اجازه داد تا مادربزرگ بدنش را به دلخواه خودش اندازه كند. دستهايش را بلند كند، شانه هايش را راست كند  و هركار ديگري كه براي اندازه گيري ضرورت بود.

او خاموشانه به مادرش نگاه كرد. چهره مادرش ساده و بي آرايش بود. همچنان كه  نوزادش را از اين سينه به سينه ديگرش جابجا ميكرد، به اندام سيتا خيره شده و با دلواپسي  شانه ها،  بازوها و زانوهاي استخواني و نحيف سيتا را تماشا مي كرد.

 سيتا براي اولين بار متوجه چند تار موي  سفيدي شد كه بر شقيقه هاي مادرش افتاده بود. حالا  موهاي يكدست سفيد مادربزرگ و دهان بي دندانش هم توجه سيتا را جلب كرده بود. سيتا زير لب با خود گفت: « به همان اندازه كه من بزرگ شده ام، آنها هم پير شده اند . ديري نخواهد گذشت كه من هم بچه دار شده و مثل آنها پير شوم » . بعد در حاليكه پيشاني اش را چروك ميكرد سعي كرد  زندگي آينده اش را تصور كند. اما هرچه تلاش ميكرد نمي توانست تصويري واضحي در ذهنش بسازد. « اما نه مثل زندگي آنها، نه درجاي ساده و يكنواخت مثل اينجا. من دوست دارم رشد كنم و جاهاي تازه اي ببينم» او باغچه هاي رويايي پراز گل و شيشه هاي آبي رنگ خانه آن طرف رودخانه را به يادآورد.

مادربزرگ سيتا بار ديگر او را دورداده واز او خواست تا هردو دستش را بالا ببرد. سپس با تكه نخ ديگري دور سينه اش را اندازه گرفته و با لحني شاد و موزيانه گفت: " آيييو، اينجاي بدنش هم رشد كرده است" . شاكونتالا دور سيتا چرخي زده و به اندام سيتا كه با بلوزي آبي رنگ پوشيده شده بود ، خيرهشد . سيتا سرش را پايين انداخت. اين اولين باري بود كه در مورد اندام  و رشد بدني او صحبت مي شد و اين مي توانست به معنا ورود او به دنياي زنانه باشد. سيتا پرسيد: " عروسي چه وقت خواهد بود؟ "

مادربزرگش گفت: « هنوز كو تا عروسي» و وقتي نااميدي را در چهره سيتا ديد ادامه داد: « قبل از اينكه بادهاي موسمي شروع شود.» سيتا مشتاقانه پرسيد: « او چقدر دورتر از اينجا زندگي ميكند؟ »

مادرش جواب داد: « نه خيلي دور از اينجا. تو هم در آنجا بوده اي. نگران نباش. فكر نمي كنم به اين زودي ها تو آمادگي رفتن را داشته باشي. تو هنوز به حد كافي كلان نشده اي."

 سيتا دخترعمويي داشت كه در سن 11 سالگي  عروسي كرده و حالا در خانه شوهرش بود. هرچند اين امر در جامعه شان مرسوم نبود.  وقتي سيتا درين باره كنجكاوي نشان داد،  دختر عموي ديگرش به او توضيح داده بود كه   تنها بعد از اولين قاعده گي ،عروس مي تواند به خانه شوهرش رفته و با او زندگي كند . البته اين كار هم مراسم خاص خودش را داشته و   انتقال عروس به خانه جديدش با مراسم زيادي همراه است. با همه اين احوال، سيتا نمي توانست به مراسم عروسي اش  فكر نكند.

Sita walked as fast as she could with an empty pail on her head. “Hey! Malini,

wait for me,” she called out to her friend.

“Hurry up, slow poke,” Malini called back without breaking her stride. Malini

was eleven — a full year older than Sita — and had much longer legs.

Sita caught up with her at the river. A pebbly slip of water, it ran beyond the

settlement of shanties that comprised their neighborhood, separating it from the city

proper. High compound walls enclosed the middle-class homes directly on the

opposite side, preventing their occupants from looking out upon the shanties.

“What do you think it looks like on the inside?” Malini asked, inclining her

head to indicate the walls.

Sita dipped her pail in the low water to fill it. “I’ve looked through the back

gate a few times when I went with Amma to pick up their wash. I saw lots of grass

and flowers.” She paused to admire the beautifully regular patterns of brickwork in

the red walls. “They had glass windows that shone blue like the sky.”

Returning to their neighboring homes with full buckets on their heads, even

Malini had to walk slower. As they approached Sita’s door, Malini stopped short.

“Shh. They’re talking about you.”

The girls set down their pails, trying not to make a sound. Sita crept close to

the tilted doorway and squinted through the crack between the hinges, careful not to

let her shadow fall upon the door. Malini followed. Within the leaning walls of wood

and corrugated iron, they heard the excited voice of Sita’s father, Ranga. “It’s the most

auspicious union,” he said.

“He’s a smart boy — school-educated — and they ask no dowry,” her

grandmother emphasized to the other family members gathered.

Sita and Malini looked at each other, standing close together, their eyes wide.

Both the girls could hardly suppress their giggles as they listened. The charts had been

drawn, the counsel of the stars interpreted, and all signs encouraged Sita’s union with

this boy. Soon Sita would be wed.

After this accidental revelation, Sita listened carefully to everything. She

looked for clues in her elders’ behavior to discover more about when she was to be

married and how the details of it would be carried out, sometimes enlisting her two

best friends to help spy for her. But they were never as sneaky as they believed and

the whole escapade often ended in laughter. Sita was anxious for the ceremony, for the

attention, for becoming more like a grown up. She drew marvelous fantasies about the

gifts of jewelry and saris that she would receive and about how she would look so like

a grown woman when she was dressed and made up.

At last, one afternoon, Sita’s mother and grandmother took her aside to

measure her for a new blouse and skirt. But her mother’s face betrayed the real

gravity of the moment. Never able to contain herself, Sita had a precocious way of

making others deal directly with her. She asked, “What is it, Amma? Is there

something you want to tell me?”

Her mother, Shakuntala, placed her baby son to her breast. Quietly she

announced, “We have chosen a boy for you, Sita. He is a very nice boy, and we know

the family well. You would remember him — Kailas. We visited his family some

months back.”

Sita looked steadily back at her mother, then blinked as blood rushed from the

pit of her stomach to her forehead and fingertips. She felt her heartbeat resound

through her body. She did remember Kailas, the son of her father’s good friend. She

had met him a few times when they had gone to visit his family. They played

together; he took her out to meet the other children in his colony. She thought him

very clever because no one could ever find him when they all played hiding games.

He even performed magic tricks, and he could read anything — even English words.

He was at least five years Sita’s senior, and he was in school.

The men in Kailas’s household were all educated, and the family enjoyed a

better station in life than her own, though they belonged to the same caste and

community. Numerous times over the years these two families had aided each other in

times of need, and Ranga had Kailas’s father to thank for his current job as a porter at

the India Star Guest House — the most lucrative job he had ever held. Sita

remembered, too, that Kailas was very handsome, as boys go, though it had been

many months since she had last seen him. A girl could do worse than Kailas, she

thought.

Her grandmother wrapped a thick, cotton string loosely around Sita’s upper

arm and marked on it with a pencil. She held Sita by the shoulder and twisted her

around to measure from the nape of her neck to the middle of her back. With each

measurement, she exclaimed about how tall Sita had grown. “But you never eat

enough,” she proclaimed. “As hard as your father and mother work, there is enough

food to feed you properly.”

Sita let her grandmother manipulate her body, raising an arm, straightening her

shoulders, whatever was necessary to get the measurements for her new clothes, as

she looked at her mother in silence. Shakuntala’s expression was plain, almost

preoccupied, as she shifted Babu from one breast to the other. Her gaze drifted

downward along Sita’s body, hovering over the childish angularity of her frame,

shoulders, elbows and knees.

Sita noticed for the first time the few strands of grey that reached back from

her mother’s temples into the tight bun behind her head; her grandmother’s hair, too,

was mostly white, her teeth nearly gone. As I grow up, they grow old, Sita observed to

herself. Before long, I will have a child and begin to grow old, too. She knotted her

forehead as she tried to picture her grown-up life. But hard as she tried, she could not

imagine it. Not like their lives, she insisted to herself restlessly. Not just in these

ordinary places. I want to grow up and see something else, explore somewhere else.

She recalled the enchanted gardens and blue-sky windowpanes of the homes across

the river.

Her grandmother spun Sita around again and raised both her arms, looping a

fresh piece of string around her chest. “Ayyo! She is starting to grow here.” She

sounded both pleased and scolding. Shakuntala leaned around and looked at the

young swell beneath the faded blue blouse that Sita wore. Sita looked down herself.

Indeed, she was growing. It had not occurred to her until this moment that this

indistinctly rising contour was a first sign of impending womanhood.

“When is the wedding going to be?” She asked.

“It is still some time away,” her grandmother said. Seeing the disappointment

in Sita’s face, she added, “Before the monsoons begin.”

“How far away does he live?” Sita asked, anxiously.

Her mother answered. “Not too far. You’ve been there yourself. Don’t worry, I

don’t think you’ll be ready to go away so soon. You are not a grown woman, yet.”

Sita did have one cousin who had been sent to her husband’s home right away,

within days after her marriage at age eleven, but she knew such was not generally the

custom in her community. Upon her insistence, an older cousin had once explained to

her that it was only after menarche that a bride would go and live with her husband’s

family. This event was occasion for the grandest ceremony of all, lasting for days,

celebrating her fertility and the transference to her new home and family. But for now,

Sita could not think beyond the wedding ceremony.

اين روزها علاوه بر كار روزمره، ترجمه رماني از يوشا الكساندر را هم شروع كرده ام و بيشتر اوقات شب و وقت بيكاري به ترجمه آن مشغولم. تا بحال حدود ۶۰ صفحه از اين رمان ۲۷۰ صفحه اي را ترجمه كرده ام. شايد خود واقف باشيد كه ترجمه مرحله اول آن فقط برگردان از زبان اصلي به زبان مترجم است، بار دوم نوشته بازنويسي و ويرايش مي شود و بار سوم پس از تصحيح نهايي، آماده چاپ مي شود.

مطالبي كه ازين پس سلسله وار نشر ميشود، ترجمه اوليه است و نياز به تدقيق و تصحيح مجدد دارد. از دوستان صاحبنظر خواهشمندم اگر نظري دارند، مرا دريغ نفرمايند:

تنها چشمانم مال من است

نوشته:  يوشا الكساندر

ترجمه: رضا پدرام

فصل اول

 "اين صورت مال كيست؟ اين بدن؟ اين پوست چروكيده و رنگ پريده كه استخوانهاي ضعيف و باريكم را  پوشانده مال كيست؟ تنها چشمانم مال من است." سيتا با ديدن  تصوير خود در آينه ، اخمي كرد. در حاليكه خود را در آينه برانداز ميكرد زمزمه كرد: "اين بدن از چه موادي ساخته شده كه اين چنين ضعيف و شكننده است- پوستم، استخوانهايم و ماهيچه هاي بدنم كه روز به روز ضعيف تر مي شود. انگار با مرگ چند قدمي بيشتر فاصله ندارم.

او موهاي صاف و يكدستش را از صورتش كنار زده و آهي كشيد. « تنها دماغم روز به روز درازتر مي شود و موهاي سفيدم كه روزي پرپشت و يكدست سياه بود.» او در تمام عمرش زيباي خاصي به خود نديده بود ، اما حالا كه پير شده بود قدر طراوت و شاداب جواني را بيشتر مي دانست و فكر ميكرد حالا زشت تر شده است. « عمر، جواني، زندگي چرا چنين با سرعت مي گذرند؟مقصدشان كجاست؟  اما چه فرقي مي كند. بهتر كه گذشت. من در طول عمرم اشتباهات زيادي مرتكب شدم و حالا با گذشت زمان همه  آنها را پشت سر گذاشته ام. خدا مرا ببخشد»

 سيتا كمي خودش را در بستر بالا كشيد. آفتاب درخشان صبحگاهي از لابلاي پنجره سوسو مي زد و گرماي آن بدن سيتا را نوازش ميكرد. شايد اين گرما باعث مي شد تا رخوت و خستگي شب قبل برطرف شود . درد خفيفي در درون شكمش پيچيد. درد آرام آرام شدت مي گرفت ، او لبش را به دندان گزيد و به شكمش چنگ انداخت، نفس عميقي كشيده و مثل هميشه كه اينچنين درد داشت، نفس را در سينه اش حبس كرد تا  شايد دردش كمتر شود.  آن وقت از جا برخاست و به آرامي شروع به قدم زدن در اتاقش نمود. با برداشتن هر قدم، رد پايش روي قالي نرم مخملي رنگ به جاي مي ماند. او در كمد قهوه اي رنگ گوشه اتاق را باز كرد و از آن دامن، ساري كهنه و بلوز خود را بيرون كشيد و روبروي آينه تمام قد اتاقش ايستاد و لباسهايي را كه برداشته بود پوشيد.  دامنش كه قبلاً اندازه اش بود، حالا در تنش گشادي مي كرد و روي زمين كشاله مي شد. سيتا با خود انديشيد: "روز به روز خميده تر و پيرتر مي شود."

او دامنش را كمي بالا كشيد تا قدش اندازه شود اما فايده اي نداشت، دامن رو دوباره رها كرده و  به برجستگي گوشتي طرف راست شكمش  خيره شد و ناليد: " اي خدا". چند روزي بود كه  متوجه اين برامدگي شده  و روز به روز مي ديد كه بزرگتر مي شود اما هرگز نخواسته بود كه بفهمد اين غده چيست يا اينكه خود را مداوا كند. او نمي توانست بگويد كه اين غده چيست، سخت است يا نرم، معمولي است يا  كشنده و خطرناك. به يك باره همچون موجودي ناشناخته  به بدنش هجوم اورده و در آن جاخوش كرده بود و روز بروز از شيره وجودش تغذيه مي كرد و بزرگ و بزرگتر مي شد. بعضي اوقات ترسي ناگهاني وجودش را مي گرفت و با خود فكر ميكرد " شايد اين غده سر يك موجود ديو سيرت باشد كه تمامي قسمتهاي داخلي بدني ام را در چنگال خود گرفته "  با اين افكار نااميدانه سرتكان داده و آه كشيد. سپس كمري دامن خود را زير غده محكم كرد، صورتش را شست، شال نارنجي رنگ ساري خود را مرتب كرد و از پله ها پايين رفت تا  ناشتا بخورد.

هر روز صبح، سكوتي عميق فضاي خانه را پر ميكرد. ساكنين خانه صبح زود خانه را به قصد انجام كارهاي روزمره شان ترك ميكردند. (بابو) برادر كوچكتر او حتما  حالا در اتاق كارش ،  پشت ميز  نشسته و با دقت مشغول خواندن اسناد و پيشنهادات مشتريان شركت مشاوره  مهندسي خود بود. شركتي كه او از هيچ آن را ساخته بود.

(ميرا) دختر بابو دو ساعت قبل از خانه خارج شده بود. حتماً او الان ورزش صبحگاهي اش را تمام كرده و در قهوه خانه نزديك محل كارش در مركز شهر ، ناشتا مي خورد. ميرا حسابدار يك شركت بزرگ بود. سيتا اهي كشيد و زير لب گفت: « با استعدادي كه اين دختر دارد، خيلي زودتر از پدرش پله هاي ترقي بالا رفته و شخصيت شغلي اش را خواهد ساخت.»   (راوي) برادر كوچكتر ميرا، هم مثل هميشه صبح زود به كتابخانه دانشگاه رفته بود تا براي درسهاي آن روزش آمادگي بيشتري بگيرد.

"و من در اينجا يكه و تنها، بايد ظرفها را بشورم" سيتا با خود فكر كرد. او از اين كار ناراحت نبود. حالا اين كار را به عنوان وظيفه اي دوست داشتني پذيرفته بود، شايد تقديرش چنين بود. هرچند چه قبلاً و چه حالا، او نمي توانست تصور كند كه چه آينده اي در انتظارش مي بود اگر اين شانس را پيدا مي كرد تا درس بخواند؟ شايد حالا به مراتب وضعيتي بهتر از خواهر زاده ها و برادرزاده هايش مي داشت.

اماحالا ديگر جواني را پشت سرگذاشته و جايي دور از هند زادگاهش زندگي مي كرد.. چراغ عمرش آرام آرام رو به خاموشي بود و قافله سالار عمر او را تا بدينجا كشانيده بود. با اين همه، اينجا جاي بدي براي خاتمه دادن به زندگي پرفراز و نشيب و دشوار سيتا نبود. تا آنجا كه به خاطر مي اورد نكته خارق العاده اي در زندگي اش نبود كه  تأسف آن را بخورد .حتي نميتوانست بگويد كه دوران زندگيش خوب بوده يا بد. اما هميشه از خود مي پرسيد" من چه تحفه اي از خود به ميراث خواهم گذاشت؟ حالا كه من به آخر خط زندگيم رسيده ام، زندگي من براي  بچه هاي برادرم چه پيامي خواهد داشت؟"

با صداي پريدن پرنده اي كه روي شاخه درخت بيرون آشپزخانه نشسته بود، چرت سيتا پاره شد، كمي بعد دوباره سكوت فضاي خانه را پركرد. به يكباره ترسي گنگ وجود سيتا را فرا گرفت، با خودش فكر كرد: " اينجا خيلي ساكت و آرام است. چرا اين خانه اينقدر سوت وكور است؟ چرا هيچ صداي از آن شنيده نمي شود؟ درين چند ماهه حتي وقتي كه همگي اعضاي خانه دور هم هستيم هم صداها از چهارديواري خانه فراتر نمي رود. به آساني ميشود احساس كرد كه درين اطراف هيچكس زندگي نميكند. در اين خانه، كلمات به آهستگي از حنجره ها بيرون مي شود ودر لابلاي پرده هاي رنگارنگ ابريشمي كه هر پنجره اي را مزين كرده و يا در زير قالي هاي الوان محو شده و ناپديد مي شود."

 بعضي وقت ها فكر ميكرد كه سكوت هم خودش نوعي صدا است، پژواكي از حرفها و قصه هاي ناگفته اعضاي خانواده.